Konferencja 7. (12. 08. 2022)

VII. Obrzędy zakończenia – „Oto Matka twoja” Opiekunka życia doczesnego i wiecznego
– Liturgia – Być świadkiem Boga w życiu. Błogosławieństwo – dar życia od Boga.
– Maryja – Chroniąca dary Boga dla innych.
1) Ostatnią częścią Mszy świętej są obrzędy zakończenia. Obejmują one ewentualne ogłoszenia, a następnie błogosławieństwo i rozesłanie w imię Pana: „Idźcie w pokoju Chrystusa”.
2) Co odczuwamy w ostatnich chwilach Mszy świętej? Czy myślimy o tym, czego doświadczyliśmy, co usłyszeliśmy? Czy towarzyszy nam wdzięczność, bo Bóg przyszedł do naszych serc? A może pojawia się myśl, że wreszcie Msza święta skończyła się i można powrócić do swych planów i zajęć?
3) Godną podpowiedzi jest myśl, by po zakończeniu Mszy świętej pozostać jeszcze przez kilka chwil na osobistą modlitwę. Warto wówczas przywołać przeżyte treści i prosić o siłę, by być wiernym świadkiem Chrystusa.
4) Rozesłanie zawiera w sobie słowo: „Idźcie!”.
Analogię możemy odnaleźć w spotkaniu uczniów z Chrystusem na górze Wniebowstąpienia.
Zbawiciel zapewniał ich: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28,18). Zwycięstwo zawsze należy do Boga. On jest Panem nieba i ziemi. Chrystus zwyciężył śmierć. Papież Franciszek przypomina więc: „Trzeba dać się prowadzić Jezusowi. On jest liderem, naszym liderem jest Jezus” (18 V 2013 r.).
Chrystus na górze Wniebowstąpienia daje też uczniom jasny i konkretny nakaz: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28,19-20). To zadanie, by być apostołem i misjonarzem. Zadanie „czynienia uczniów” zobowiązuje wszystkich członków Kościoła. Jednocześnie Chrystus nie mówi: „Usiądźcie i czekajcie aż do was przyjdą”. On mówi: „Idźcie!”.
W dniu Wniebowstąpienia Chrystus wypowiada do uczniów jeszcze jedno zdanie. Zapewnia ich: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20). On nigdy nas nie opuści. On umarł za każdego z nas – każdy z nas jest drogi w Jego oczach. Tak jak zamieszkał w naszych sercach w Komunii świętej, tak będzie towarzyszył nam na drogach czasu – w codziennych pracach i obowiązkach, ale też w czasie głoszenia dzisiejszemu światu „Ewangelii radości”.
5) Ojciec Święty Franciszek mówił w Rio de Janeiro: „«Nie lękaj się». Kiedy idziemy głosić Chrystusa, On sam idzie przed nami i nas prowadzi. […] Prawda ta dotyczy także nas! Jezus nigdy nikogo nie zostawia samym! Zawsze nam towarzyszy” (28 VII 2013 r.).
6) Każdy z uczestników Eucharystii powinien po rozesłaniu zanieść Boga do swego środowiska i do swoich zajęć, utkanych niejednokrotnie z wielu drobiazgów.
7) Eucharystia tak naprawdę nigdy się więc nie kończy. Ona przedłuża się na cały dzień, czy cały tydzień. Ona osiąga swój wymiar wypełnienia w codziennej posłudze każdego z jej uczestników. Eucharystia ma nas uzdalniać do głoszenie Chrystusa innym.
8) Uczniowie z Emaus po poznaniu Zmartwychwstałego „przy łamaniu chleba” nie pozostali dłużej w Emaus. Natychmiast powrócili, by dzielić się pełnym radości zdumieniem z innymi braćmi w wierze. „Ten, kto naprawdę poznał Pana w Eucharystii, staje się spontanicznie apostołem Jego rzeczywistej obecności. Wiara przechodzi w doświadczenie, a doświadczenie w świadectwo” (kard. Raniero Cantalamessa).
9) Na zakończenie Światowych Dni Młodzieży w Madrycie Benedykt XVI apelował do młodych: „Nie jest możliwe spotkać Jezusa i nie opowiedzieć o Nim innym. Nie zachowujcie więc Chrystusa dla was samych! Dzielcie się z innymi radością waszej wiary. Świat potrzebuje świadectwa waszej wiary, z pewnością potrzebuje Boga” (21 VIII 2011 r.).
10) Niektórzy odczytują w swych sercach zadanie głoszenia Ewangelii ludziom na innych kontynentach czy w dalekich krajach. Ale wszyscy mają obowiązek świadczyć o Chrystusie wszędzie tam, gdzie są – w miejscach zamieszkania i pracy, nauki i studiów. Błogosławieństwo i rozesłanie na zakończenie Mszy świętej do tego zobowiązuje. Chrystus nie chce, byśmy po Komunii świętej zamykali go w naszych sercach na wszystkie możliwe spusty. Nie chce, byśmy posiadali Go tylko dla siebie. Chce, byśmy dzielili się Nim z innymi: z rodzicami i rodzeństwem, z kolegami i przyjaciółmi, ze znajomymi i napotkanymi „przy okazji”.
11) Bardzo potrzeba w dzisiejszych czasach świadków Chrystusa Zmartwychwstałego i Obecnego między nami. To jest też zadanie po Pielgrzymce. Łatwo jest skakać w Alejach częstochowskich i wołać, że Chrystus jest naszym Panem. Łatwo jest we wspaniałej atmosferze Mszy świętej – przy pięknych śpiewach – wyznawać, że jesteśmy gotowi poświęcić swe życie Chrystusowi. Ale zawsze naszym zadaniem jest świadczenie o Bogu w codzienności.
12) Św. Jan Paweł II wskazuje, że „głosić Chrystusa oznacza przede wszystkim dawać o Nim świadectwo we własnym życiu” (Orędzie na VII Światowy Dzień Młodzieży). Chodzi więc również o pełne odwagi realizowanie zasad swej wiary w każdej chwili życia: w pracy, w domu, w czasie studiów, w akademiku, w ramach czasu wolnego – „aby ludzie widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (por. Mt 5,16). To jest właśnie ewangelizacja, do której jesteśmy wezwani. To głoszenie innym Chrystusa i dzielenie się radością z tego, że On Żyje i jest Obecny przy nas.
13) W czasie Mszy świętej stajemy pod krzyżem Chrystusa, który za nas składa siebie w Ofierze. Obok nas – jak pod krzyżem – stoi Matka Boża. Ona wspomaga naszą miłość do Chrystusa obecnego w Eucharystii.
14) W czasie Mszy świętej, jak na Golgocie, Zbawiciel mówi do Maryi – wskazując na nas: „Oto syn Twój, oto Twoje dzieci”. Do nas mówi natomiast: „Oto Matka twoja, oto Matka wasza”.
Maryja jest Opiekunką naszego życia doczesnego i wiecznego. Ona też jest Pierwszą Misjonarką. Nosiła Chrystusa pod sercem, zaniosła Go do Elżbiety, dała Go światu. W Wieczerniku przed Zesłaniem Ducha Świętego opowiadała o Nim uczniom. Przez całe swe życie świadczyła o Chrystusie i polecała czynić wszystko, cokolwiek Chrystus powie.
15) „Maryja jest Matką łaski Bożej, bo jest Matką Dawcy łaski. Zawierzcie się Jej z całkowitą ufnością! Promieniujcie pięknem Chrystusa! Otwierając się na tchnienie Ducha, staniecie się nieustraszonymi apostołami, zdolnymi szerzyć wokół siebie płomień miłości i blask prawdy. W szkole Maryi odkryjecie, jakich konkretnych działań Chrystus od was oczekuje, nauczycie się stawiać Go na pierwszym miejscu w waszym życiu, ku Niemu kierować wszelkie wasze myśli i czyny. Drodzy młodzi przyjaciele, wiecie już, że chrześcijaństwo nie jest jedynie opinią ani zbiorem pustych słów. Chrześcijaństwo to Chrystus! Chrześcijaństwo to Osoba, to On Żywy! Spotkać Jezusa, kochać Go i sprawić, aby był kochany: oto chrześcijańskie powołanie. Maryja zostaje wam dana, aby pomóc wam nawiązać prawdziwszą i bardziej osobistą relację z Jezusem. Swoim przykładem Maryja uczy was wpatrywać się z miłością w Tego, który pierwszy nas umiłował. Swoim wstawiennictwem kształtuje w was serce uczniów, zdolnych wsłuchiwać się w głos Syna, który objawia prawdziwe oblicze Ojca i rzeczywistą godność człowieka” (Jan Paweł II, Orędzie na XVIII Światowy Dzień Młodzieży – 2003 r.).
16) „Niewysłowione cierpienie krzyża przeszywa duszę Maryi (por. Łk 2, 35), ale Jej nie paraliżuje. Przeciwnie, zaczyna się dla Niej, jako Matki Pana, nowa droga poświęcenia. Jezus na krzyżu troszczy się o Kościół i o całą ludzkość, a Maryja jest powołana do dzielenia tej Jego troski. Dzieje Apostolskie, opisując wielkie wylanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, ukazują Maryję, która zaczęła wykonywać swoje zadanie w pierwszej wspólnocie Kościoła. Zadanie, które nigdy się nie kończy. Uczeń Jan, umiłowany, reprezentuje Kościół, lud mesjański. Ma on uznać Maryję za swoją Matkę. A w tym uznaniu ma Ją przyjąć, kontemplować w Niej wzór ucznia, a także macierzyńskie powołanie, które Jezus Jej powierzył, wraz z troskami i projektami, jakie się z tym wiążą – ma być Matką, która kocha i rodzi dzieci, potrafiące kochać zgodnie z przykazaniem Jezusa. Zatem macierzyńskie powołanie Maryi, powołanie do opieki nad dziećmi przechodzi na Jana i na cały Kościół. Cała wspólnota uczniów jest włączona w macierzyńskie powołanie Maryi” (Franciszek, Orędzie na XXVI Światowy Dzień Chorego, 2018 r.).
17) Często dzisiaj za wierność Ewangelii i odważne przyznanie się do niej ktoś może stracić pracę, zostać odsunięty, przestać się liczyć. Są miejsca na kuli ziemskiej, gdzie i dzisiaj chrześcijanie umierają za to, że są wyznawcami i uczniami Chrystusa! Wielu lęka się tego. Czasem jednak czyjaś odważna postawa – gest, znak krzyża, wyznanie wiary, słowo – pomoże im rozerwać więzy tego zniewolenia lękiem. Potrzeba, byśmy byli świadkami Chrystusa wobec naszych krewnych, kolegów i koleżanek. Ale chcąc być „apostołem” i „misjonarzem” trzeba też wyjść poza krąg swych bliskich. Człowiek nie może nigdy zapominać o obietnicy Chrystusa, że jest z nami na zawsze, że nigdy nas nie opuści.
Bóg daje nam też możliwość doświadczenia bogactwa różnych wspólnot. Czasem ktoś ze zdumieniem otwiera oczy widząc, że tak naprawdę wielu jest myślących i wartościujących tak jak on! Trzeba więc może włączyć się w jakąś wspólnotę – z pewnością będzie łatwiej.
18) Nie należy martwić się o to, czy sobie poradzimy w głoszeniu Chrystusa. Siłę daje sam Chrystus obecny w Eucharystii. Zazwyczaj jest tak, że w pewnym momencie człowiek odkrywa, że więcej sam korzysta niż daje innym. Jesteśmy potrzebni Bogu. Nie do wszystkich potrafi dotrzeć ksiądz czy siostra zakonna. Czasem świadectwo może bardziej przemówić do czyjegoś serca. Niech więc każde spotkanie z Bogiem obecnym w Eucharystii, łączy się następnie z zanoszeniem w nas Skarbu Miłości innym ludziom.

Konferencja 6. (11. 08. 2022)

VI. Liturgia Eucharystyczna – Komunia dzieci Boga
– Liturgia – Ojcze nasz…, „Moje dziecko, wszystko moje do ciebie należy”
– Maryja – Narodzenie Pańskie i dar Emmanuela: Bóg z nami.
1) Św. Leon Wielki tłumaczył: „Nie co innego sprawia przystępowanie do Stołu Pańskiego, jedno to, że przemieniamy się w Tego, którego pożywamy”.
2) W czasie Mszy świętej jest szczególny moment, gdy Bóg oddaje się w nasze ręce. To moment Komunii świętej. Bóg przychodzi do nas, chce zamieszkać w naszych sercach. W Ewangelii chora od lat kobieta przeciska się w stronę Jezusa i pragnie dotknąć się choćby fragmentu Jego płaszcza, by uzyskać uzdrowienie (por. Mk 5,25-34). W czasie Komunii świętej Chrystus pragnie zamieszkać w naszych sercach, jak w domu Zacheusza (por. Łk 19,1-10). Czy nie zdumiewa nas wielkość tego obdarowania, ogrom Bożej miłości i zaufania człowiekowi? „Boże mój, pragnę bez żadnych zastrzeżeń złożyć mój los w Twoje ręce” (bł. John Henry Newman).
3) Wielki jest Bóg w swej wspaniałomyślności! Skoro przed wiekami tysiące ludzi nakarmił chlebem, to dla wszystkich tych, którzy nie mogą zobaczyć Go i dotknąć, gdy przed wiekami wędrował przez ziemię przygotował Eucharystię. Karmi Nią każdego osobno i wszystkich należących do wspólnoty Kościoła.
4) Część Liturgii Eucharystycznej, która nazywana jest Komunią świętą, rozpoczyna się Modlitwą Pańską. Wierni, jako jedna rodzina dzieci Bożych wołają do swego Ojca – „Ojcze nasz”. Bóg uczynił nas swymi dziećmi w sakramencie Chrztu świętego.
5) Nazywając Boga Ojcem i przeżywając tę prawdę, doświadczamy, że wszyscy jesteśmy braćmi. Wołając do Boga „Ojcze nasz” budujemy komunię między sobą. Bóg z kolei do każdego z nas mówi: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy” (Łk 15,31).
6) W biblijnych opisach ustanowienia Eucharystii jest nakaz Chrystusa jej spożywania: „Bierzcie i jedzcie… pijcie z niego wszyscy…”. Odnosi się on do wszystkich uczestników liturgii mszalnej. Mają oni zgodnie z poleceniem Pana odpowiednio przygotowani, przyjmować Jego Ciało i Krew. Korzystanie z Sakramentu Pojednania w naszych polskich warunkach – dzięki Bogu! – nie stanowi większej trudności.
7) Głos Świętych: św. Karol de Foucauld: „Kiedy się kogoś kocha, jest się z nim jak najdłużej razem; jest nie do pojęcia żyć obok Eucharystii i nie być możliwie blisko niej z radością, szacunkiem, pełnym pasji zapałem i palącym pragnieniem”. Św. Jan Maria Vianney: „Nie mówcie mi, że jesteście grzesznikami, że jesteście nędzni i że dlatego nie przystępujecie do Komunii świętej… To tak, jakbyście mówili, że jesteście zbyt chorzy i dlatego nie chcecie ani lekarzy, ani lekarstw”. Św. Teresa z Lisieux: „Kiedy szatanowi udaje się odciągnąć duszę od Komunii świętej, osiąga swój cel”. Św. Jan Bosko: „Jeśli chcecie uczynić najmilszy Bogu uczynek i najskuteczniej pokonać pokusy, i wytrwać w dobru, często i z dobrym nastawieniem przystępujcie do świętej Komunii”. Św. s. Faustyna Kowalska: „Aniołowie, gdyby zazdrościć mogli, to by nam dwóch rzeczy zazdrościli: pierwszej – to jest przyjmowania Komunii św[iętej], a drugiej – to jest cierpienia”.
8) Św. Jan Paweł II pisał: „Maryja jest «Niewiastą Eucharystii» w całym swoim życiu. Kościół, patrząc na Maryję jako na swój wzór, jest wezwany do Jej naśladowania także w odniesieniu do Najświętszej Tajemnicy” (Ecclesia de Eucharistia, 53).
9) Św. Jan Paweł II we wspomnianej encyklice o Eucharystii używa jeszcze innego obrazu: „Istnieje ponadto głęboka analogia pomiędzy fiat wypowiedzianym przez Maryję na słowa archanioła i amen, które wypowiada każdy wierny kiedy otrzymuje Ciało Pańskie” (Ecclesia de Eucharistia, 55). To nasze „Amen” staje się wówczas zgodą na Bożą wolę, zaproszeniem Chrystusa do naszych serc i wyrazem naśladowania Maryi.
10) Przyjmując Komunię świętą – Ciało i Krew Chrystusa z mocą doświadczamy prawdy, że nasz Zbawiciel jest Emmanuelem – „Bogiem z nami”.
Bóg przychodzi do naszych serc. W każdym sercu dokonuje się Boże Narodzenie.
11) „Dziś odczułam bliskość swej Matki – Matki niebieskiej. Chociaż przed każdą Komunią św. gorąco proszę Matkę Bożą, aby mi dopomogła w przygotowaniu duszy na przyjście Syna swego, i czuję wyraźnie Jej opiekę nad sobą. Bardzo Ją o to proszę, aby raczyła rozpalić we mnie ogień miłości Bożej, jaką płonęło Jej czyste Serce w chwili Wcielenia Słowa Bożego” (św. s. Faustyna Kowalska, „Dzienniczek”, nr 1114).
12) Warto więc, zwłaszcza po przyjęciu Komunii świętej, dziękować za wszystko Bogu: za własne życie i możliwość bycia dzieckiem Boga, za zaproszenie do świętości, za bliskich, minione wydarzenia – te radosne i trudne też, za wydarzenia w szkole, na uczelni i w pracy, za możliwość bycia świadkiem Chrystusa.
13) Uczyńmy naszą modlitwę Benedykta XVI: „Panie, Ty nas pragniesz, pragniesz mnie. Pragniesz dać nam siebie w świętej Eucharystii, zjednoczyć się z nami. Panie, wzbudź także w nas pragnienie Ciebie. Umocnij naszą jedność z Tobą i między nami. Daj jedność Twojemu Kościołowi, aby świat uwierzył” (21 IV 2011 r.).
14) Życzeniem płynącym z tegorocznej Pielgrzymki: by nigdy w naszym życiu nie było Mszy świętej, w czasie której nie moglibyśmy przyjąć Komunii świętej.

Konferencja 5. (10. 08. 2022)

V. Liturgia Eucharystyczna – Bóg przemieniający życie.
– Liturgia – Chleb i wino – znakiem ludzkiego życia, które przemienia Bóg
– Maryja – ofiarująca swe życia dla spełnienia dzieła Boga. „Nie bój się. Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię”.
1) W czasie Mszy świętej do ołtarza przynosimy dary. Zawsze składamy na ołtarzu dary chleba i wina. Nie są to jakieś nadzwyczajne dary, lecz wzięte z życia codziennego. Można by nawet powiedzieć, że są biedne. Zresztą żaden dar niczego Bogu nie doda. Dary te wyrażają jednak nas samych i naszą ofiarę. Te nasze ludzkie, zwykłe dary Bóg, mocą Ducha Świętego, przemieni w Ciało i Krew Chrystusa.
2) „Chlebem i winem stał się dla nas Chrystus – pokarmem i napojem. Możemy Go pić i spożywać. Chleb to wierność i niezłomna stałość. Wino to śmiałość, radość ponad wielką miarę ziemską, to woń i piękno, szerokość i swoboda bez granic, upojenie życiem, posiadaniem i szczodrotą…” (Romano Guardini).
3) W czasie złożenia darów na ołtarzu oddajemy Bogu to, co od Niego otrzymaliśmy. Wszystko przecież otrzymaliśmy od Boga! „Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał” (1 Kor 4,7).
4) Chleb i wino to także owoce pracy rąk ludzi, którzy dzięki łasce Bożej mogli przysłużyć się ich powstaniu. Z pewnością jest to zawsze długi łańcuch ludzkich rąk. Pracował nad ich produkcją przecież rolnik, młynarz, piekarz, ale też producent maszyn, kierowcy i inni. Na ołtarzu składamy więc owoc pracy Boga i ludzi, owoc tej niezwykłej współpracy. Ma on wyrażać nas samych. Nasze dary mają być darami wdzięcznych i hojnych serc.
5) Chleb i wino oznaczają także Chrystusa. Mówił On o sobie: „Jam jest chleb życia” (J 6,35) i w innym miejscu: „Ja jestem prawdziwym krzewem winnym” (J 15,1). Chrystus jest Głową – Mistycznego Ciała Kościoła (por. Kol 1,18). Chleb pochodzi z wielu ziaren, a wino z wielu winogron. Dary te symbolizują więc jedność. „Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” (1 Kor 10,17).
6) Zazwyczaj wierni łączyli składane na ołtarzu dary z ofiarami przeznaczonymi na utrzymanie duchownych, na potrzeby kościoła i ubogich. Ks. prof. Bogusław Nadolski podkreśla, że „przynoszone dary są wyrazem pomagającej miłości i poczucia odpowiedzialności za świat”. Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina natomiast, że „zwyczaj kolekty, zawsze aktualny, czerpie z przykładu Chrystusa, który stał się ubogi, aby nas ubogacić” (KKK 1351). Przypominamy sobie również piąte przykazanie kościelne: „Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła”.
7) W czasie Modlitwy Eucharystycznej dziękujemy Bogu za Jego Miłość, za to, że przyjmuje nasze skromne dary i przemienia je w Chrystusa, swego Jedynego Syna.
8) Podczas każdej Mszy świętej powinna towarzyszyć wszystkim uczestnikom świadomość, że wraz z darami chleba i wina, składanymi na ołtarzu, ofiarujemy siebie samych: to, kim jesteśmy i to, co przeżywamy: nasze radości, trudności, problemy, bóle – nasze serca. Prosimy, by Chrystus przedstawił te nasze dary Ojcu Niebieskiemu. Prosimy, by je złączył ze swoją Ofiarą.
9) Słowa św. Pawła Apostoła skierowane do Koryntian „Nie szukam bowiem tego, co wasze, ale was samych” (2 Kor 12,14) oddają pragnienie Boga i Jego oczekiwania wobec nas. Warto więc składane na ołtarzu dary ofiarne chleba i wina połączyć z tym, co wypełnia nasze serca. Warto siebie samych „składać” na ołtarzu Bogu – oddać mu nasze radości, ale też trudy, cierpienia i zmartwienia. Kapłan wkrótce po złożeniu darów ofiarnych zachęca nas: „Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący”.
10) Te nasze dary jednoczymy z najwspanialszą Ofiarą Chrystusa. Dar otrzymany od Niego w Wieczerniku jest ponawiany codziennie na tysiącach ołtarzy świata.
Św. Jan Paweł II pisał w encyklice o Eucharystii: „Nawet wtedy bowiem, gdy Eucharystia jest celebrowana na małym ołtarzu wiejskiego kościoła, jest ona wciąż poniekąd sprawowana na ołtarzu świata. Jednoczy niebo z ziemią. Zawiera w sobie i przenika całe stworzenie. Syn Boży stał się człowiekiem, aby w najwyższym akcie uwielbienia przywrócić całe stworzenie Temu, który je uczynił z niczego. I w ten sposób On – Najwyższy i Wieczny Kapłan – wchodząc do odwiecznego sanktuarium przez swoją krew przelaną na Krzyżu, zwraca Stwórcy i Ojcu całe odkupione stworzenie. Czyni to przez posługę kapłańską Kościoła, na chwałę Najświętszej Trójcy. Doprawdy jest to mysterium fidei, dokonujące się w Eucharystii: świat, który wyszedł z rąk Boga Stwórcy, wraca do Niego odkupiony przez Chrystusa” (nr 8).
11) Bóg zawsze staje po stronie człowieka, ale zawsze też oczekuje na odpowiedź człowieka. Tak uczyniła Maryja, ofiarując swe życie dla spełnienia dzieła Boga. Złożyła swe życie na ołtarzu dzieła zbawienia świata.
12) Kard. Raniero Cantalamessa pisał: „Gdy więc św. Paweł zachęca nas do tego, byśmy ciała swe dali na ofiarę, to tak jakby mówił: Czyńcie także i wy to, co uczynił Jezus Chrystus; stańcie się i wy eucharystią dla Boga! On złożył siebie Bogu w ofierze jako miłą woń; ofiarujcie się i wy na ofiarę żywą i miłą dla Boga”.

Konferencja 4. (09. 08. 2022)

IV. Liturgia Słowa – „Niech mi się stanie według Twego słowa”.
– Liturgia – Konieczna jest nasza refleksja i odpowiedź na Boże Słowo
– Maryja – Posłuszna słowu Boga.
1) „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna” (Hbr 1,1-2). Św. Jan Apostoł, rozpoczynając swą Ewangelią „Hymnem o Słowie”, pisał: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo” (1,1). Bóg wypowiedział swoje Słowo. Jest nim Jezus Chrystus – Bóg, który stał się człowiekiem, wędrował ludzkimi drogami i mówił do nas. Katechizm Kościoła Katolickiego uczy nas: „Przez wszystkie słowa Pisma świętego Bóg wypowiada tylko jedno Słowo, swoje jedyne Słowo, w którym wypowiada się cały” (KKK 102). Znajdziemy tam też słowa św. Augustyna: „Pamiętajcie, że to samo Słowo Boże rozciąga się na wszystkie księgi, że to samo Słowo rozbrzmiewa na ustach wszystkich świętych pisarzy. To Słowo, które było na początku u Boga, nie potrzebuje sylab, ponieważ nie jest zależne od czasu” (tamże).
2) Słowo Boże musi być odczytywane z wielką uwagą, by później wcielić je w życie. To słowo najlepszego Przyjaciela. W czasie każdej Mszy świętej, wsłuchując się w Boże Słowo, trzeba sobie stawiać pytanie, co do mnie konkretnie – w mojej sytuacji, stanie serca – mówi Bóg.
3) Bóg przyszedł do Maryi z Nazaretu i zwiastował Jej swą wolę. Scena z Nazaretu jest znamienna. Maryja, słysząc Bożą propozycję, stawia Bogu pytania. Bóg kocha człowiecze pytania i z chęcią wchodzi w dialog z człowiekiem. Czy Maryja zrozumiała wszystko? Nie wiemy, pewnie nie. Niemniej z ufnością przyjęła wolę Bożą: „Niech mi się stanie według Twego słowa”.
4) Być otwartym na wolę Bożą, a nawet szukać jej wyraz największej miłości do Boga. Św. s. Faustyna Kowalska pisała: „Prowadź mnie, o Boże, drogami, jakimi Ci się podoba; zaufałam całkowicie woli Twojej, która jest dla mnie miłością i miłosierdziem samym” (n. 1264).
Czasem boimy się woli Bożej. Uważamy ją za dopust Boży, za coś, co kładzie się w poprzek naszym planom, marzeniom, a nawet naszemu szczęściu. Zapominamy wówczas, że Bóg nas kocha i Jego wola jest „miłością i miłosierdziem samym”.
5) Niezwykłe jest to, że tego samego fragmentu Pisma świętego słuchają różni ludzie, a do każdego trafia on w sposób osobisty. Jednocześnie zdumiewa, że za każdym razem, gdy odczytujemy ten sam fragment Słowa Bożego może on do nas przemówić w sposób inny i nowy. Czasem jest balsamem na skołatane serce, czasem może zaboleć i wezwać do zmiany życia. Zawsze jednak u jego źródła jest miłość Boga do każdego z nas.
6) Maryja w Nazarecie słuchała Boga bardzo uważnie. Tam Bóg przedstawił Jej swój scenariusz na Jej życie. Właściwie wszystko w tym życiu uległo zmianie! Przeżywając tamto spotkanie (nie mamy co do tego wątpliwości), nie umknął Jej uwadze szczegół wspomniany przez Anioła, że Jej krewna – Elżbieta spodziewa się dziecka. Zaraz po zwiastowaniu Maryja udaje się więc szybko do domu krewnej, oddalonego ponad 100 km od Nazaretu.
Wysłuchała Słowa, przyjęła je i wprowadziła w życie.
7) Bywa, że ktoś wychodząc z Mszy świętej nie pamięta już treści czytań mszalnych, a nawet Ewangelii.
Praktyczną radą może być wcześniejsze – przed przyjściem na Mszę świętą czy poprzedniego dnia wieczorem – przeczytanie treści czytań mszalnych. Przed rozpoczęciem celebracji, w ramach modlitewnego przygotowania do niej, warto prosić dobrego Boga o światło Ducha Świętego, o dar skupienia i wyciszenia.
8) Może się zdarzyć, że ktoś szybko zniechęci się słuchaniem czytań mszalnych. Będzie tłumaczył się przed samym sobą, że są za trudne, że go znudziły, że nie bardzo rozumie kontekst i brak odniesień do jego konkretnej sytuacji. Przecież Słowo Boże spisywali ludzie żyjący – poza tym, że dawno temu – w określonych warunkach społecznych i kulturowych. Posiadali określony poziom wykształcenia i inteligencji…
Zawsze trzeba jednak pamiętać, że ludzie ci byli jedynie redaktorami Pisma świętego, którego Autorem jest sam Bóg.
Trzeba przypomnieć sobie, że Biblia jest listem zaadresowanym do każdego z nas. Co zrobiłby młody, zakochany chłopak, gdyby wyczekiwany list od ukochanej był napisany niewyraźnie, czasem trudnym językiem. Bez wątpienia szukałby sposobu odczytania tych słów. Cieszyłby się każdym zdaniem, które udało się rozszyfrować. I z pewnością nie ustawałby w wysiłku. Wydaje się, że nie rozumiejąc do końca fragmentu Pisma świętego, warto zadać sobie trud szukania odpowiedzi na pojawiające się pytania. Warto prosić księdza czy katechetę o wytłumaczenie trudniejszych miejsc. Pożytecznym będzie też sięgnięcie do jakieś fachowej literatury, jakiegoś dobrego komentarza biblijnego. Pomoże nam to zrozumieć język i kontekst danego fragmentu, wskaże także konkretne zadania.
Trzeba pamiętać, że „strażnikiem wierności” tłumaczenia Pisma świętego jest Kościół, który „nosi w swojej Tradycji żywą pamięć słowa Bożego, a Duch Święty przekazuje mu duchową interpretację Pisma świętego” (KKK 113).
9) Warto więc codziennie odczytać sobie fragment Pisma świętego. Może to być na przykład Ewangelia przypadająca na dany dzień. Samo jednak czytanie to jeszcze za mało. Trzeba rozważyć to Boże Słowo i znów pytać, co Bóg mówi do każdego z nas. Medytacja nad Bożym Słowem z pewnością zaowocuje przemianą życia. Staje się ona zawsze rozmową z Bogiem, dialogiem, odpowiedzią na skierowane Słowo.
Potrzeba, by odczytane i przemedytowane Słowo Boże „żyło” w nas przez cały dzień. Pomocą może być wybranie sobie jednego zdania – „Słowa życia” – i w ciągu dnia często do niego powracać. Inną radą może być otwarcie w naszych domach Pisma świętego na rozważanym danego dnia fragmencie. Ile razy będziemy przechodzić obok tego miejsca, ile razy nasz wzrok spocznie na nim, z pewnością to Słowo na nowo zagości w naszych sercach.
10) Odpowiedzią na usłyszane w czasie Mszy świętej Słowo Boże jest wyznanie wiary – stanowi ono jakby rozszerzone „Amen”.
11) Wyznanie wiary jest też określane słowem „Credo”, co oznacza „Wierzę”, gdyż od tego słowa się zaczyna. Inną nazwą jest „symbol wiary”. To ostatnie określenie pochodzi z języka greckiego, gdzie słowa „symbolon” używano na oznaczenie połowy przedmiotu (na przykład pieczęci). Był to znak rozpoznawczy. „Symbol wiary jest więc znakiem rozpoznawczym oraz znakiem jedności między wierzącymi” (KKK 188). Inne znaczenie słowa „symbolon” dotyczył zbioru, kolekcji czy streszczenia. Wyznanie wiary używane w czasie Mszy świętej nosi nazwę Symbolu Nicejsko-Konstantynopolitańskiego. Pochodzi z początków chrześcijaństwa, bo ustalono je w czasie dwóch pierwszych soborów powszechnych Kościoła: w Nicei w 325 r. i w Konstantynopolu w 381 r. Śledząc treść tego wyznania wiary bez trudu zauważyć można, że jest ono podzielone na trzy części. Pierwsza odnosi się do Boga Ojca i dzieła stworzenia, druga poświęcona jest Chrystusowi i dziełu odkupienia, trzecia zaś traktuje o Duchu Świętym, który jest źródłem i zasadą naszego uświęcenia. Św. Ireneusz z Lyonu określał te trzy części „trzema rozdziałami naszej pieczęci (chrzcielnej)” (por. KKK 190).
12) Liturgię Słowa kończy Modlitwa Powszechna.
13) Benedykt XVI przez cały swój pontyfikat tłumaczył: „Ten, kto wierzy, nigdy nie jest sam — nie jest sam ani za życia ani w chwili śmierci” (24 IV 2005 r.). Szanuję więc Boga, pamiętam o Nim, Jego Słowo jest dla mnie ważne. Żyję z Nim w przyjaźni, a nie tylko wtedy, gdy choroba czy egzaminy staną się uciążliwe… Czasem mogę nie rozumieć Jego woli, tak jak nie rozumiała jej Maryja w Nazarecie. Zawsze jednak przyjmuję te wolę i wypełniam ją w życiu.
14) Trzeba pamiętać, że czasem możemy być jedyną „Biblią”, którą ktoś w życiu przeczyta.

Konferencja 3. (08. 08. 2022)

III. Liturgia Słowa – „Oto poczniesz i porodzisz syna”. Przyjęcie woli Boga.
– Liturgia – dar Słowa Bożego i wrażliwość człowieka na Dzieła Boga
– Maryja – opiekunka Słowa Wcielonego i nauczycielka wierności Słowu: „uczyńcie wszystko co powie mój Syn”.
1) Bóg zaprasza człowieka do dialogu ze sobą. Chce i prowadzi odwieczny dialog z człowiekiem (wielki i wszechmocny Bóg ze słabym człowiekiem!).
Bóg rozmawiał z pierwszym człowiekiem – Adamem, rozmawiał z Abrahamem, Mojżeszem, Dawidem, Salomonem, mówił do proroków, rozmawiał z Apostołami, a dziś chce mówić do każdego z nas. W tym „łańcuchu” dialogujących z Bogiem, „Bożych rozmówców” jest dziś miejsce dla mnie!
2) Szczególnym czasem tego dialogu jest Liturgia Słowa w czasie każdej Mszy świętej. W najpiękniejszej modlitwie, jaką zna Kościół – we Mszy świętej – jest miejsce na dialog z Bogiem: na wsłuchiwanie się w Boże Słowo i na odpowiedź na nie.
Struktura Mszy świętej oddaje porządek paschalnego posiłku, jaki Zmartwychwstały Chrystus spożył z uczniami w Emaus: najpierw w drodze wyjaśniał im Pisma, a później „zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im” (Łk 24, 30).
Liturgia Słowa jest bardzo ważną częścią każdej Mszy świętej. W Konstytucji dogmatycznej o Objawieniu Bożym Soboru Watykańskiego II czytamy: „Kościół miał zawsze we czci Pisma Boże, podobnie jak samo Ciało Pańskie” (DV 21).
Św. Cezary z Arles: „Pytam was, bracia i siostry, powiedzcie mi, co ma dla was większe znaczenie: słowo Boże czy Ciało Chrystusa? Jeśli mi zechcecie odpowiedzieć, to musicie rzec, że słowo Boże nie jest czymś mniejszym niż Jego Ciało. I dlatego też taką samą troską otaczamy Ciało, gdy nam zostaje podane, aby nawet cząstka jego nie upadła na ziemię z rąk naszych, jaką otaczamy słowo Boże, aby gdy cokolwiek innego myślimy albo mówimy, ono nie wypadło z serc naszych. Bo niemniej winnym jest ten, który Słowa Bożego słucha niedbale, jak ten, który przez swe niedbalstwo pozwala, aby Ciało Chrystusa upadło na ziemię”.
3) W niedzielę wysłuchujemy dwóch czytań i Ewangelii, a w dni powszednie jednego czytania i Ewangelii. Odpowiedzią na czytanie pierwsze staje się psalm responsoryjny, a przed Ewangelią wykonywany jest uroczysty śpiew „Alleluja” (w Wielkim Poście inny śpiew). Ze wszystkich czytań, szczególnie uprzywilejowanym jest oczywiście Ewangelia: wysłuchujemy jej na stojąco i czyta ją tylko kapłan lub diakon. Po Ewangelii Chrystus nam tłumaczy swoje słowo. Jest On przecież obecny w osobie celebransa – „[Chrystus] jest obecny w swoim słowie, albowiem gdy w Kościele czyta się Pismo święte, wówczas On sam mówi” (KL 7).
4) Jedyny w swej istocie jest dialog, jaki Archanioł Gabriel – w imieniu samego Boga – prowadził z Maryją w Nazarecie, gdy przedstawił Jej Bożą wolę. Maryja przyjęła Słowo Boże, a następnie „rozważała je w swoim sercu” (por. Łk 2,19).
5) Wrażliwość człowieka na Słowo Boże. W czasach „zalewu” wielością słów nie jest łatwo wsłuchiwać się w Boży głos. Maryja jest wzorem we wrażliwości na Boże Słowo, w przyjmowaniu go i w wypełnianiu w życiu.
6) Matka Boża jest Opiekunką Słowa Wcielonego i nauczycielką wierności temu Słowu. Przez dziewięć miesięcy nosiła pod sercem Chrystusa – Słowo Wcielone. Niosła je do Elżbiety. Dała Je światu. Bóg uczynił Maryję drogą swego Syna na ten świat.
7) U początku Ewangelii św. Jana znajduje się ostatnie zdanie Maryi zapisane na kartach Pisma świętego. Jest to więc Jej testament. To zdanie brzmi: „Zróbcie wszystko, cokolwiek [Chrystus] wam powie” (J 2,5).
Słowa te zawierają podwójne zadanie: wsłuchiwania się w Boże Słowo i dokładne, wierne wypełnianie go.
Słowa te stanowią również główną wytyczną pobożności maryjnej, by naśladować Maryję w Jej zasłuchaniu i wypełnianiu woli Bożej.
8) Podczas swej ostatniej pielgrzymki zagranicznej Jan Paweł II mówił w Lourdes: „Panna Niepokalana mówi także do nas, chrześcijan trzeciego tysiąclecia. Zacznijmy Jej słuchać!” (15 sierpnia 2004 r.).
9) Bł. Kard. S. Wyszyński: „Czyż mielibyśmy lękać się tego, czego sam Bóg się nie lęka? Czyż mielibyśmy się obawiać, że za wiele o Maryi powiemy, że może za bardzo Ją kochamy, że swą chwałą i wielkością przysłoni nam widzenie Boga-Człowieka? Chyba tylko jakieś małe duchy lub nieporozumienie mogą dopuścić do takich wątpliwości wobec olbrzymiej Potęgi, której sam Bóg zapragnął i której się nie lękał. Jeżeli Ojciec Niebieski w łonie Maryi Dziewicy ukrył potęgę swojego Syna, to czyż my mielibyśmy się lękać, że ta potęga osłaniana jest Jej chwałą? Żadną miarą! Dlatego też odrzucamy małoduszne myśli człowieka, któremu może się zdawać, że wielka miłość do Maryi zmniejszy naszą miłość ku Chrystusowi. To jest przecież Służebnica nie swojej chwały! To jest Służebnica Pańska! Jak w Kanie Galilejskiej, tak i dziś poleca nam czynić nie to, co Ona, lecz to, co Jezus rozkaże! Kieruje nas ciągle ku Chrystusowi, jak Chrystus na Kalwarii skierował nas ku Niej: «Oto Matka twoja»” (S. Wyszyński, Wszystko postawiłem na Maryję, Paryż 1980, s. 147).
10) Bóg rozmawiając z ludźmi składa im obietnice. W odróżnieniu jednak od wielu ludzi – zawsze je wypełnia i pozostaje im wierny. Człowiek, który otrzymał od Boga taką obietnicę może być pewien jej spełnienia. „Pan jest wierny we wszystkich swych słowach” (Ps 145,13).

Konferencja 2 (07. 08. 2022)

II. Obrzędy wstępne – Obecność Boga. Macierzyństwo Maryi.
– Liturgia – przywołanie obecności Boga i zawierzenie Jemu ludzkiego życia
– Maryja – Jej macierzyństwo jest wyjątkowym znakiem obecności Boga w życiu człowieka – powołanie człowieka i tajemnica jego wiary
1) Każda Msza święta jest szczególnym spotkaniem z Chrystusem. Przychodząc na nią trzeba uświadamiać sobie wagę wydarzenia, w którym uczestniczymy. Oto sam Bóg zaprasza nas na najważniejsze spotkanie z Nim („Spotkanie na szczycie”). Ta świadomość pomaga pozbyć się zniechęcenia, przyjścia tylko z obowiązku, rutyny, a otwiera nas na Bożą Obecność.
2) Codzienna Msza święta na naszej pielgrzymce jest najważniejszą godziną każdego dnia. Drugiej tak ważnej nie ma. Msza święta niedzielna jest najważniejszą godziną w ciągu całego tygodnia. Stąd też potrzeba jak najlepszego wykorzystania czasu tego wyjątkowego spotkania z Bogiem.
3) Człowiek ma żyć na chwałę Boga, stąd potrzeba, by uwielbiał Boga za Jego Miłość. Szczególnym czasem uwielbiania Boga jest każda Msza święta.
4) Określenie „Eucharystia” oznacza dziękczynienie. Każda Msza święta jest dziękczynieniem. Podobnie jak Chrystus składał Ojcu dziękczynienie – choćby po wskrzeszeniu Łazarza, czy w czasie Ostatniej Wieczerzy, tak i Jego Kościół dziękuje i uwielbia Boga za Jezusa Chrystusa, za Jego Miłość – za Krzyż i za Zmartwychwstanie.
5) Na Mszę świętą przynosimy wdzięczność za dobro otrzymane od Boga. W każdą niedzielę przynosimy wdzięczność za miniony tydzień, ale też przynosimy czas, który jest przed nami, a który jawi się jeszcze jako znak zapytania. Oddajemy ten miniony i ten nadchodzący czas Panu Bogu.
6) Podczas każdej Mszy świętej Chrystus zastawia przed nami dwa stoły: Stół Słowa Bożego i Stół Eucharystii. Te dwa stoły wyznaczają strukturę każdej Mszy świętej. Dołączamy do nich obrzędy wstępne i obrzędy zakończenia.
7) Msza święta rozpoczyna się obrzędami wstępnymi. Pierwszym ich elementem jest śpiew na wejście. On jednoczy wspólnotę uczniów Chrystusa i wprowadza w tajemnicę danego obchodu liturgicznego. Następnie, jak każdą modlitwę, rozpoczynamy Mszę świętą znakiem krzyża. Później kapłan pozdrawia nas słowami obecności między nami Boga, bo „gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię Chrystusa, tam On jest pośród nich” (por. Mt 18,20). Kolejnym elementem obrzędów wstępnych jest akt pokuty. Jest on potrzebny, by móc godnie uczestniczyć w Uczcie Eucharystycznej. Po wezwaniu kapłana, w chwili ciszy, przepraszamy Pana Boga za nasze grzechy. Ten akt pokuty gładzi grzechy powszednie. Później wołamy do Boga: „Panie, zmiłuj się nad nami”. To greckie „Kyrie, elejson” było w starożytności uwielbieniem Boga i wołaniem pełnym zachwytu wobec majestatu Bożego. W uroczystości i święta wykonuje się hymn „Chwała na wysokości Bogu”, który stanowi zbiór starochrześcijańskich aklamacji wielbiących Boga. Ostatnią częścią obrzędów wstępnych jest modlitwa zwana „kolektą”. Po wezwaniu „Módlmy się” w chwili ciszy każdy z obecnych na Mszy świętej przedstawia Panu Bogu intencję, z którą przyszedł na Eucharystię. Kapłan zbiera te wszystkie intencje i przedstawia je Najwyższemu Bogu.
8) Msza święta, poprzez obrzędy wstępne, rozpoczyna się przywołaniem Obecności Boga. Człowiek, który przychodzi na Mszę świętą, staje przed Bożym Majestatem, ma oddać swe życie Bogu. Ma Mu je zawierzyć.
9) Maryja doświadczyła szczególnej obecności Bożej w swym życiu. W Nazarecie anioł już na początku spotkania z Maryją pozdrowił Ją słowami: „Pan jest z Tobą” (Łk 1,28). Bóg zamieszkał pod Jej sercem. Maryja namacalnie odczuwała tę Bożą Obecność.
10) Potrzeba, by każdy człowiek żył w świadomości Bożej obecności przy nim. Został powołany do życia, bo Bóg go chciał. Nie jest pozostawiony sam sobie. Bóg obdarzył go darem powołania – tego podstawowego do świętości i wynikających z niego innych, indywidualnych powołań.
11) Benedykt XVI: „Eucharystyczny wymiar chrześcijańskiej egzystencji jest bez wątpienia wymiarem kościelnym i wspólnotowym. Poprzez diecezje i parafie, które tworzą podstawowe struktury Kościoła na danym terytorium, każdy wierny może konkretnie doświadczyć swojej przynależności do Ciała Chrystusa” (Sacramentum caritatis, 76).
12) Maryja żyła w obecności Bożej. Jest dla nas wzorem. Zadaniem dla nas jest przeżywanie każdego dnia w świadomości, że nie jestem sam, że jest obok mnie, w moim sercu sam Bóg – Ten najpotężniejszy i wszechmogący; Ten, który ukochał mnie miłością odwieczną.
PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com