Chromy od urodzenia człowiek, który codziennie leżał przy Pięknej Bramie jerozolimskiej świątyni i prosił o jałmużnę, zwrócił się do wchodzących na modlitwę Piotra i Jana i został cudownie uzdrowiony (Dz 3, 1-10). Po uzdrowieniu może on już teraz wejść do świątyni i uczestniczyć w sprawowanym tam kulcie, ponieważ w myśl 2 Sm 5, 8 chromi i niewidomi nie mieli takiego prawa. Nie opuszcza teraz Piotra i Jana, pokazując niejako, komu zawdzięcza tak wiele. Lud gromadzi się w biegnącym wzdłuż wschodniej ściany świątyni krużganku Salomona. W godzinie składania wieczornej ofiary Piotr przemawia do zgromadzonych. Świątynia jerozolimska staje się miejscem głoszenia Ewangelii do ludu Izraela.
Podobnie jak w dniu zesłania Ducha Świętego (Dz 2, 14-36) niezrozumienie staje się punktem wyjścia przemówienia. Piotr zauważa bowiem, że ludzie, którzy widzą teraz w pełni zdrowego, a wcześniej chromego od urodzenia człowieka, uważają obu apostołów za sprawców jego cudownego uzdrowienia. Odpiera najpierw wrażenie, jakoby uzdrowienie chromego dokonało się jego własną, a właściwie jego i Jana, mocą lub pobożnością. Następnie przechodzi do głoszenia kerygmatu. Wspomina Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba, a więc Boga ojców i wskazuje na kontynuację historii zbawienia. Ten sam Bóg wsławił Sługę swego, Jezusa (Dz 3, 13). Piotr nawiązuje tu do zapowiedzi prorockich z Iz 52, 13: Sługa Boży wybije się, wywyższy i wyrośnie bardzo, które spełniły się w Jezusie Chrystusie.
Apostoł mówi dalej o wydaniu Jezusa, zaparciu się Go przed Piłatem, o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, którego apostołowie są świadkami (Dz 3, 13-15). Powracając do uczynionego cudu, konkluduje: I przez wiarę w Jego imię temu człowiekowi, którego oglądacie i którego znacie, imię to przywróciło siły. Wiara wzbudzona przez niego dała mu tę pełnię sił, którą wszyscy widzicie (w. 16). Przy uzdrowieniu chromego współdziałały więc: imię Jezusa i wiara chromego. Imię Jezusa przywróciło mu siły, a jego wiara dała mu pełnię sił i jednocześnie, przez imię Jezusa, została wzbudzona wiara. Cud uzdrowienia chromego służy bowiem nie tylko usunięciu konkretnej, indywidualnej dolegliwości człowieka, lecz przede wszystkim ma prowadzić do wiary naocznych świadków tego zdarzenia. Aby mogło się to dokonać, musi być ujawniona moc tego, kto dokonuje cudu. Dlatego w słowach towarzyszących uzdrowieniu pada imię Jezus.
Kontynuując, Piotr wzywa słuchający go tłum do uznania mocy imienia Jezusa, do pokuty i nawrócenia, które są koniecznym warunkiem otrzymania darów zbawczych. Swoje nawoływanie wzmacnia poprzez przytoczenie świadectw ze Starego Testamentu. Najpierw przywołuje słowa z Pwt 18, 15. 18, gdzie Mojżesz zapowiedział proroka z ludu Izraela, których wypełnienie widzi w posłannictwie Jezusa – proroka czasów ostatecznych, przewyższającego wszystkich proroków. Przekonuje również, że Żydzi, którzy poprzez indywidualne nawrócenie uwierzą w Jezusa Chrystusa są synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z Abrahamem. Obietnica dana Abrahamowi odnosi się – w myśl Rdz 22, 18 – do wszystkich narodów ziemi (Dz 3, 25), a więc do każdego człowieka. Posłannictwo Jezusa jest błogosławieństwem dla wszystkich potomków Abrahama. Skuteczność tego błogosławieństwa zależy od przyjęcia wezwania do osobistego nawrócenia i odwrócenia się od grzechów (Dz 3, 26).
Ks. Andrzej Jacek Najda
