Jest to psalm dziękczynienia śpiewany w procesji świątynnej podczas izraelskiego Święta Namiotów obchodzonego na pamiątkę wędrówki Izraelitów przez pustynię. W czasie tego święta wspominano także wydarzenie poświęcenia świątyni wybudowanej przez Salomona. Przybywających na uroczystość poświęcenia pielgrzymów było tak wielu, że miasto nie było w stanie zapewnić im zakwaterowania. W rezultacie niezbędne okazało się budowanie szałasów wokół Jerozolimy. Odtąd Święto Namiotów / Szałasów miało przypominać obydwa te wielkie wydarzenia w dziejach Izraela.
W dzisiejszej liturgii mszalnej słyszymy jedynie trzy strofy psalmu śpiewanego przez cały lud przybyły do Jerozolimy na Święto Namiotów. Pierwsza z nich rozpoczyna się zachętą skierowaną do uczestników liturgii, by wysławiali miłosierdzie i dobroć Boga. Na wezwanie lewitów: Dziękujcie Panu, bo jest dobry… wszyscy Izraelici świadomi miłosierdzia i wierności Boga odpowiadają: Jego łaska na wieki.
Druga śpiewana dzisiaj strofa przypomina jakieś bolesne przeszłe wydarzenie: Uderzono mnie i pchnięto, abym upadł. Postać przywołująca to wydarzenie reprezentuje Izraela i przypomina któreś z wielkich zagrożeń z przeszłości. W dziejach narodu było takich niemało. Pielgrzymi wspominali także osobiste przeciwności, na które wystawiony bywa w swoim życiu człowiek. Dalsze słowa psalmisty trzykrotnie podkreślają ratunek otrzymany od Boga: Pan mnie podtrzymał, On stał się moją mocą i pieśnią, On stał się moim Zbawcą.
Trzecia strofa opowiada o cudownych dziełach Boga w dziejach Izraela i być może w życiu pojedynczych ludzi. Izrael wielokrotnie był jakby przedmiotem przeznaczonym do wyrzucenia, zupełnie nieprzydatnym w zamiarach i planach wielkich władców starożytnego Egiptu, Asyrii czy Babilonii. W oczach świata był nieprzydatny, a jednak Bóg uczynił go podstawą swoich zbawczych planów. Istotnie: Kamień odrzucony… stal się kamieniem węgielnym.
Usłyszany przez nas psalm był uważany przez Żydów, a później chrześcijan, za psalm mesjański, tzn. taki, w którym mowa jest o Mesjaszu. Tak rozumieli go apostołowie, odnosząc słowa do Jezusa. Tak samo dzisiaj rozumie ten psalm Kościół, posługując się nim także w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Pan Jezus wyraźnie odnosi słowa tego psalmu do siebie, kiedy w zakończeniu przypowieści o niegodziwych dzierżawcach mówi, że to On właśnie jest owym kamieniem odrzuconym przez przywódców Izraela, kamieniem, który stał się fundamentem duchowej budowli nowego ludu Bożego, czyli Kościoła. Usłyszany przed chwilą psalm przypomina nam, że Wielkanoc jest dniem, który Pan uczynił. Dlatego w dzień, w którym wspominamy zmartwychwstanie Jezusa, świętujemy dzień zwycięstwa Chrystusa nad grzechem, szatanem i śmiercią, wołając: Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się w nim i weselmy.
Ks. Antoni Paciorek
