Czytanie z Dziejów Apostolskich to drugie z trzech tzw. summariów (Dz 2, 41-47; 4, 32-35; 5, 11-16), które przedstawiają idealne życie pierwotnego Kościoła. Wierzący w Chrystusa – jak czytamy w pierwszym summarium (Dz 2, 42) – tworzą wspólnotę (koinonia). W drugim summarium (Dz 4, 32-35) dowiadujemy się o wypływających z poczucia bycia wspólnotą i podejmowanych z miłości działaniach pierwszych chrześcijan. Wierzących, którzy stanowili jedność, ożywiały jeden duch i jedno serce (Dz 4, 32), cechowała przyjacielska zgoda. Nikt nie uważał za swoje tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne (por. Dz 2, 44b). „Wszystko” odnosi się do ogółu posiadanych przez nich dotychczas rzeczy, nieruchomości i majątków, które teraz stały się własnością wspólnoty. To, że nikt nie nazywał któregoś z dóbr swoją własnością, nie oznacza, że ktoś zrezygnował z prawa własności, lecz że był gotów poświęcić swoje dobra materialne w służbie miłości dla potrzebujących współbraci. Wspólnota dóbr pierwszych chrześcijan, polegająca na bezinteresownej rezygnacji z całej osobistej własności, jeżeli wymagałaby tego trudna sytuacja materialna współbrata, stanowi z pewnością ideał, który jawi się jako dar Ducha Świętego.
Nikt z chrześcijan nie cierpiał niedostatku, ponieważ właściciele ziemi i domów sprzedawali je, a uzyskane ze sprzedaży pieniądze składali u stóp apostołów. Rozdawano je każdemu według potrzeby. Nazwane wprost ziemie i domy (por. Dz 2, 45: posiadłości i majątki), stanowią przedmiot rozdawania, a mianowicie pieniądze uzyskane ze sprzedaży dóbr, jak również sposób ich rozdawania, które dokonywało się przez apostołów. Kłaść jakąś rzecz komuś do stóp oznacza przekazanie mu prawa do dysponowania tą rzeczą (por. np. Ps 8, 7; 110, 1; 2 Sm 22, 39). Apostołowie jawią się tu jako zarządcy majątku wspólnoty i swoistej kasy dla ubogich. Rozdzielają środki wszystkim ubogim, każdemu jednak według potrzeb. Wskazane są też wyniki tej prowadzonej we wspólnocie działalności dobroczynnej – nikt z chrześcijan nie cierpiał niedostatku (Dz 4, 34). W stwierdzeniu tym można widzieć realizację zapowiedzi z Pwt 15, 4, że w nowym ludzie Bożym nie będzie nikogo cierpiącego z powodu biedy czy ubóstwa.
Ogólną relację o życiu i działaniu wspólnoty pierwszych chrześcijan ilustruje przykład Barnaby. Jest to ważna postać z drugiego planu, która pojawia się na scenie Dziejów Apostolskich jako wzorcowy przykład pozytywnego zachowania. Jest on pochodzącym z Cypru lewitą o imieniu Józef, któremu apostołowie nadali drugie imię – Barnaba. Imię to znaczy Syn Pocieszenia i określa zadanie, jakie wyznaczyli mu apostołowie – ma pocieszać, upominać i głosić słowo Boże. Wcześniej sprzedał on ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów (Dz 4, 37). Jak zaświadczają Dzieje Apostolskie, Barnaba poświęcił swoje życie w służbie Ewangelii.
Jaki jest mój stosunek do dóbr materialnych? Czy zachowuję wobec nich właściwy dystans? Czy potrafię dzielić się z ludźmi potrzebującymi tym, co posiadam?
Ks. Andrzej Jacek Najda
