Noc w Jerozolimie. Jezus modli się w ogrodzie Góry Oliwnej. Wie, jak straszliwa męka Go czeka. Jest przerażony i… zgadza się na nią. Dla dobra ludzi, którzy Go opuścili. Przyjdzie jednak czas, że i oni zostaną męczennikami za wiarę. Noc w Nowogródku. 1 sierpnia 1943 r. Niewielka cela. Tak mała, że z jedenastu uwięzionych polskich sióstr nazaretanek tylko jedna może leżeć krzyżem, pozostałe modlą się, stojąc nad nią. Potem po kolei kładą się krzyżem. Ofiarowały życie za Polaków uwięzionych przez okupantów i za życie kapłana. O świcie niemieccy żołnierze wywożą zakonnice do lasu i mordują. Na posadzce celi zostanie znak krzyża – zarys ciała, utworzony z gęstego potu modlących się w oczekiwaniu na mękę kobiet. Jezus Chrystus wychowuje do bohaterstwa!

Choć namiestnik cezara nie znalazł w Nim winy, to ze strachu przed reakcją Żydów domagających się śmierci Jezusa najpierw kazał Go ubiczować. Myślał, że widokiem zakrwawionego zaspokoi żądzę mordu tłumu podburzonego kłamstwem przeciw Jezusowi. Ślady na Całunie przechowywanym w turyńskiej katedrze, którym było owinięte ciało Chrystusa, zgadzają się z ewangelicznym opisem męki, śmierci i Jego pochówku. Biczowało Go dwóch oprawców. Jeden – rzemiennym knutem z ołowianymi kulkami. Drugi – potrójnym pejczem zakończonym metalowymi haczykami. Torturowany był nagi. Uderzenia wyszarpywały kawałki ciała. Prawda została skatowana.

Żołnierze okupanta zabawiali się skazanym. Może zagłuszali swój lęk przed Nim? Sława nadprzyrodzonej mocy Jezusa rozchodziła się szeroko. Cudownie uzdrowił nawet sługę rzymskiego oficera. Godność, wolność i sprawiedliwość należą do najcenniejszych wartości. Niewinny Jezus, zdradzony i uwięziony, niesprawiedliwym wyrokiem skazany na śmierć, wciąż wydawał się groźny dla tych, którzy zniewalali. Nie wystarczyło im torturowanie ciała. Chcieli odebrać Mu godność. Wyszydzenie, ośmieszenie, poniżenie są narzędziami walki z człowiekiem, metodą złamania go, odebrania wewnętrznej siły. Jedni robią to dla władzy, inni z lęku czy dla zaspokajania niskich instynktów. Spotykamy się z tym codziennie.

Wielu szło za Nim z ciekawości. Wielu ze złości. Podziwiany Mistrz zawiódł oczekiwania. Patrioci żydowscy spodziewali się, że wyzwoli ich spod panowania Cesarstwa Rzymskiego. Czynił wszak cuda i tyle mówił o wolności… Teraz wspina się na Golgotę, żeby umrzeć w sposób uważany za najbardziej haniebny. Ten, którego uznali za Mesjasza, będzie ukrzyżowany. Co za zgorszenie. Ciernie naszych grzechów ranią Jezusa, a nas niszczą. Pycha jest wśród nich naszą największą winą. Pyszny człowiek wyrzucił z kościołów konfesjonały wraz z sakramentem pokuty, pojednania z Bogiem i ludźmi. Pyszny człowiek lekceważy siłę sakramentu małżeństwa; w kapłaństwie nie ceni służby, dopatrując się tylko ludzkich słabości, często własnych; w Najświętszym Sakramencie widzi jedynie symbol. Pyszny człowiek przestał dostrzegać Stwórcę! Sam nim się mieni.

W Świątyni Jerozolimskiej rozdarła się kurtyna zwana zasłoną przybytku. Oddzielała ludzi od miejsca najświętszego, gdzie stała Arka Przymierza z tablicami Dekalogu – dziesięciozdaniową Bożą instrukcją obsługi życia. Ludzka śmierć Jezusa na krzyżu, ofiara z miłości do człowieka zerwała zasłonę dystansu wobec Boga, otworzyła nam drogę zbawienia. Twarde, skamieniałe serca, nawet żołnierzy rzymskich obecnych na Golgocie, zaczęły się kruszyć. Wielu wtedy uwierzyło, że Jezus był Synem Bożym. Zapewne uczynili to także ze strachu wobec potężnych znaków. Podczas agonii Jezusa mrok ogarnął ziemię, jakby słońce zgasło. Człowiek bez relacji z Bogiem błądzi w ciemnościach. Uformowane w ciemnościach sumienie prowadzi do przepaści.

Kto ma mocną wolę i postanowienie oddania się Panu bez podziału, tego Pan (…) uprzedza szczególnymi łaskami swojej Boskiej dobroci. Kto złączy się całą duszą z samym tylko Stworzycielem, za nic mając wszystkie rzeczy stworzone, temu Pan takie cnoty wlewa do duszy, że oprócz zwykłej pracy nad sobą i nad stopniowym postępem w dobrym, żadnych już nie będzie miał do znoszenia walk i trudności, bo Pan sam rozciągnie nad nim swoją rękę i będzie go bronił od wszelkich napaści czarta i od całego świata.

W tym także okazuje się miłość, gdy każda stara się innym ulżyć ciężaru i sama bierze na siebie, co jest trudniejsze, gdy cieszy i wychwala każdy postęp innych w cnocie, jakby swój własny. Jest to miłość zupełnie bezinteresowna, podobna do tej, jaką nas umiłował Chrystus. Dlatego też ci, którzy dojdą do tego stanu i tego stopnia miłości, tyle wkoło siebie czynią dobrego.

Ubóstwo jest to dobro, które zawiera w sobie wszystkie dobra świata. Jest to wysokie panowanie. Jest to panowanie nad wszystkimi dobrami tego świata, bo kto nie dba o nie i nimi gardzi, ten wyższy jest nad nie i panuje nad nimi. Miłujmy cnotę i dobro wewnętrzne, a ustawicznie z wszelką troskliwością czuwajmy nad sobą, abyśmy miały serce nieprzywiązujące żadnej wagi do powabów zewnętrznych.

Cierpienia, które się kończą, za nic miejmy, jeśli się nam zdarzy sposobność oddania znaczniejszej przysługi Temu, który za nas tak wielkie męki wycierpiał. Zawsze i we wszystkim usiłujcie czynić, co jest doskonalsze. Starajmy się, córki moje, choć w maluczkiej jakiejś cząsteczce stać się podobne w pokorze tej Pannie Najświętszej, której szatę nosimy.

O Panie! Z tego pochodzi w nas całe zło, że nasze oczy nie są wpatrzone w Ciebie! Gdybyśmy na nic innego nie zważały, tylko na drogę, prędko doszłybyśmy do celu. A tak, po tysiąc razy upadamy, potykamy się i błąkamy się, bo nie patrzymy na drogę prawdziwą, którą Ty sam jesteś. O Boże mój, ileż cierpię nad tym, że tę Twoją miłość tylu zatraca w nędznych ziemskich rzeczach! Gdyby dusza wiedziała, że tylko przez nią może być uleczona, jakżeby pragnęła i szukała tego namaszczenia miłości!